Εμπορική Κίνηση στην Ελλάδα.

Μετά την Ανεξαρτησία, το Εμπορικό Ισοζύγιο ήταν μόνιμα παθητικό για την Ελλάδα, δηλαδή αγόραζε από το Εξωτερικό πολύ περισσότερα από όσα πωλούσε.

Παρόλα αυτά, η σημασία του Εμπορίου ήταν μεγάλη. Συνέβαλλε στην αντιμετώπιση του επισιτιστικού προβλήματος της χώρας και αποτελούσε αξιόπιστη πηγή εσόδων για τα δημόσια ταμεία (Τελωνεία).

Χαρακτηριστικό της σπουδαίας πορείας, ήταν ότι το 1851 η συνολική αξία 

των Εισαγωγών και Εξαγωγών, ήταν περίπου 36.000.000 χρυσές δραχμές (235.000.000 το 1901 και 315.000.000 το 1911).

Η Ελληνική Οικονομία βασιζόταν σε τεράστιο βαθμό στην Γεωργία. Αυτό αποδεικνύεται από τις εξαγωγές, καθώς περισσότερο από τα 2/3 (σε αξία) του συνόλου, ήταν Γεωργικά Προϊόντα.

Η Σταφίδα, ήταν το πιο σημαντικό Ελληνικό Προϊόν, και πλησίαζε σε Αξία το 1/2 των Συνολικών Εξαγωγών.

Ακολουθούσε το Ελαιόλαδο και (πιο μετά) το Κρασί.

Εξάγονταν επίσης μικρές ποσότητες Φυτικών Προϊόντων για Βιομηχανική Επεξεργασία (Βαμβάκι, Καπνός κτλ). Πολύ σημαντική κίνηση υπήρχε και στον τομέα της Βυρσοδεψίας.

Υπήρχαν και Εξαγωγές μεταλλευτικών προϊόντων (μόλυβδος, μαγγανιούχα μεταλλεύματα, σμύριδα, Θηραϊκή Γη κτλ) , που αντιπροσώπευαν περίπου το 1/5 των Εξαγωγών.

Στις Εισαγωγές, τα Αγροτικά είδη αντιπροσώπευαν το 1/3 του συνόλου. Στην πρώτη θέση βρίσκονταν τα Δημητριακά, καθώς η εγχώρια παραγωγή δεν ήταν σε θέση να καλύψει τις επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού.

Στα Βιομηχανικά Προϊόντα που εισάγονταν κυριαρχούσαν τα Υφάσματα και τα Νήματα.

Οι χώρες με τις οποίες η Ελλάδα ανέπτυξε εμπορικούς δεσμούς ήταν, ως επί το πλείστον, τα βιομηχανικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης.

Η Αγγλία απορροφούσε το σύνολο σχεδόν των εξαγωγών σταφίδας αλλά και ένα σημαντικό ποσοστό των μεταλλευμάτων.

Ισχυροί Ελληνικοί Εμπορικοί Οίκοι είχαν επεκτείνει τις δραστηριότητές τους στις γύρω από την Ελλάδα περιοχές (Αίγυπτος, Σουδάν, Μικρά Ασία, Ρωσία κτλ).