Η Κατάσταση στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση.

Η Ελλάδα μετά την Ανεξαρτησία της, ήταν φτωχή, με απαρχαιωμένες παραγωγικές δομές, μικρή σε έκταση και ολιγάνθρωπη. 

Παρόλα αυτά, ο πληθυσμός αυξανόταν με γρήγορους ρυθμούς.

Γύρω από τις πόλεις τα εδάφη ήταν γυμνά, εξαντλημένα από την υπερβόσκηση και την υλοτομία και τα χωράφια έμοιαζαν χέρσα, εξαιτίας της εκτεταμένης αγρανάπαυσης, με την οποία οι αγρότες πάσχιζαν να βελτιώσουν τις αποδόσεις τους.

Οι Πόλεις όμως μεγάλωναν, χωρίς να έχουν κάποια ομοιότητα, με τα Αστικά κέντρα της Δύσης καθώς, για τα Ευρωπαϊκά μέτρα, οι πόλεις της Ελλάδας έμοιαζαν περισσότερο με μεγάλα χωριά.

Συχνό φαινόμενο συνάμα, ήταν η μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού προς τα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας.

Για πολλές δεκαετίες, η Ελλάδα, εξακολουθούσε να μοιάζει περισσότερο με την Ανατολή παρά με τη Δύση, καθώς απουσίαζαν τα ισχυρά κέντρα ανάπτυξης.

Η Ελλάδα δεν διέθετε σημαντικές πρώτες ύλες, δεν είχε πλεονάζον ειδικευμένο ή έστω φθηνό εργατικό δυναμικό, η συσσώρευση κεφαλαίου, ιδιωτικού και δημόσιου, ήταν μικρή και η εσωτερική αγορά περιορισμένη.

Όμως, Έλληνες και Ελληνικά κεφάλαια υπήρχαν από την Ουκρανία ως το Σουδάν, από το Δούναβη ως τον Καύκασο και την Μικρά Ασία και πολλές φορές, οι Έλληνες κυριαρχούσαν στον τόπο που άπλωναν τις δραστηριότητες τους.

Για τους Έλληνες των περιοχών αυτών όμως, το Ελληνικό Βασίλειο ήταν για πολλά χρόνια μια κακή ανάμνηση.

Οι δικές τους επιτυχίες φάνταζαν ξένες σε σύγκριση με τη στασιμότητα της Ελλάδας.

Η Πρόοδος του Ελληνισμού του Εξωτερικού, ενίσχυε την ιδέα ότι το υπάρχον κράτος ήταν μια ημιτελής κατασκευή, τα θεμέλια για κάτι μεγαλύτερο.

Έτσι εκπορεύθηκε η Μεγάλη Ιδέα, η οποία απαιτούσε σημαντική διεύρυνση των Συνόρων και έκανε το Κράτος να μην νοιάζεται για την Οικονομική ανάπτυξη και την γεφύρωση του χάσματος με την Δύση, αλλά για την διεύρυνση των Εθνικών Συνόρων.