Δημιουργία Κρητικής Πολιτείας.

Μετά τον Πόλεμο του 1897 η Ελλάδα υπέγραψε στην Κωνσταντινούπολη Συνθήκη Ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κατόπιν, οι Μεγάλες Δυνάμεις ξεκίνησαν τη διαδικασία διακανονισμού του Κρητικού Ζητήματος.

Προτάθηκαν για τη Θέση του Γενικού Διοικητή του Νησιού οι Δροζ, Σέφερ, Πέτροβιτς Μπόζα, Πρίγκιπας Βάττεμβεργ ενώ οι Οθωμανοί, ήθελαν γι' αυτή τη θέση τον Ανθόπουλο Πασά.

Η Ρωσία υπέδειξε τον Γιο του Βασιλιά των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄, τον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος και επελέγη τελικά.

Στις 21 Ιανουαρίου 1898, η Κρητική Συνέλευση, μέσα σε Ζητωκραυγές ενέκρινε πρόταση του Βενιζέλου να κάνει το Προεδρείο της τα αναγκαία διαβήματα.

Η Γερμανία και η Αυστρία, επειδή δεν ήθελαν να φανεί ότι αντιτίθενται στις Οθωμανικές Απαιτήσεις, αποχώρησαν από τον Συνασπισμό των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, ο οποίος έγινε πλέον τετραμελής.

Ο Γενικός Διοικητής θα αναγνώριζε την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου και θα εφάρμοζε αναλογική συμμετοχή του Ελληνικού και του Οθωμανικού στοιχείου στη διοίκηση του Νησιού.

Εκλέχθηκε μια Εκτελεστική Επιτροπή, με τη συμμετοχή του Βενιζέλου, που εκτελούσε χρέη Κυβέρνησης και είχε τις επαφές με τους Ευρωπαίους Ναυάρχους.

Άρχισε να εφαρμόζει το προσωρινό Πολίτευμα, αλλά οι Μουσουλμάνοι, υποκινούμενοι από την Οθωμανική Διοίκηση, ξεσηκώθηκαν.

Οι Χριστιανοί της Κρήτης, άρχισαν να συγκεντρώνουν Ενοπλα Τμήματα και η Εκτελεστική Επιτροπή προέβη σε διαβήματα Διαμαρτυρίας.

Οι Μουσουλμάνοι του Νησιού κλείστηκαν στις πόλεις και την ύπαιθρο έλεγχαν οι Χριστιανοί Επαναστάτες.

Οι σφαγές των Μουσουλμάνων της Σητείας και του Σέλινου καθώς και η Σφαγή των Χριστιανών του Ηρακλείου στις 25 Αυγούστου 1898, όπως ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις, οδήγησαν στην αποχώρηση των Οθωμανών από το Νησί, στη δημιουργία της Αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας και στην Εκλογή του Πρίγκιπα Γεωργίου ως Υπατου Αρμοστή της Κρήτης.