Βόρεια Ηπείρος και Ατιμία Ξένων

Αφού αναφέρθηκα στους Βαλκανικούς Πολέμους αλλά και το Κρητικό Ζητημα, ήρθε η ώρα να αναφερθώ και στην Βόρεια Ήπειρο, προτού συνεχίσω στον Α Παγκόσμιο κ.λπ.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία όπως είδαμε, το 1912, ήταν στα πρόθυρα της πτώσης.

Έτσι, η Ελληνική Κυβέρνηση, με υπόμνημα του Υπουργείου Εξωτερικών στις 13 Ιουνίου του 1912, δήλωσε ότι η Ηπείρος, μέχρι την Επαρχία της Αυλώνας, είναι Ελληνική.

Δεν ήταν Ιμπεριαλισμός σε καμία περίπτωση, όμως. Παραθέτω τα στοιχεία:

Οθωμανική Απογραφή 1908:

326.778 Χριστιανοί

174.802 Μουσουλμάνοι.

Παρόλα αυτά, όταν οι Οθωμανοί, αποχωρούσαν από την Ήπειρο το Καλοκαίρι του 1912, αναγνώρισαν ως Αλβανικά τα Βιλαέτια της Σκόδρας, του Κοσόβου, του Μοναστηρίου αλλά και των Ιωαννίνων, κάτι που τροφοδοτεί ακόμα τον αβάσιμο Αλβανικό Εθνικισμό.

Όμως, στις 7 Δεκεμβρίου 1912, ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε αρχικά την Κορυτσά.

Στις αρχές του 1913, ένα άλλο τμήμα του μετά την Νίκη στο Μπιζάνι, εισήλθε στα Ιωάννινα και προχωρώντας βόρεια στις 16 Μαρτίου εισήλθε στο Αργυρόκαστρο (16 Μαρτίου) και στο Τεπελένι (19 Μαρτίου)

Στις 29 Ιουλίου 1913, οι Μεγάλες Δυνάμεις, με τη Συνθήκη του Λονδίνου, αναγνωρίζουν την Αλβανία ως ανεξάρτητο κράτος και με το Πρωτόκολλο Φλωρεντίας (1913) της παραχωρείται η περιοχή της Βορείου Ηπείρου, κατόπιν Ιταλικών και Αυστριακών Πιέσεων για το όφελος τους.

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, αρνήθηκε να παραχωρήσει την περιοχή, που ήδη κατείχε με Ισχυρές Δυνάμεις.

Έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις, με υπόμνημα που απέστειλαν στο Ελληνικό Κράτος στις 13 Φεβρουαρίου 1914, μετά την υπογραφή του νέου Πρωτοκόλλου Φλωρεντίας (1914), απαιτούσαν την αποχώρηση των Ελληνικών Δυνάμεων από την περιοχή σε διαφορετική περίπτωση δεν θα αναγνωρίζονταν η Ελληνική Επικυριαρχία επί των Νήσων του Αιγαίου.

Επιπλέον, ζητούσαν από την Ελλάδα να μην ενθαρρύνει καμιά μορφή αντίδρασης στους Ελληνικούς Πληθυσμούς.