Γενικευμένη Δίωξη Κρητικών.

Η πράξη αυτή θεωρήθηκε ευθέως Επαναστατική Ενέργεια και ο Γενικός Διοικητής, διέταξε να συλληφθούν οι Αρχηγοί της «Μεταπολιτεύσεως».

Έτσι άρχισε η νέα και τελευταία περίοδος των Κρητικών Επαναστάσεων, οι οποίες οδήγησαν το Κρητικό Ζήτημα στη λύση του.

Οργανώθηκε πάλι στην Κρήτη η «Γενική Επαναστατική των Κρητών Συνέλευσις» και ανασυστάθηκε στην Αθήνα η «Κεντρική υπέρ των Κρητών Επιτροπή».

Οι βιαιότητες που είχαν διαπραχθεί σε βάρος των Χριστιανών είχαν προκαλέσει μεγάλη ένταση και φανερή διάθεση αντεκδικήσεων από μέρους των Επαναστατών.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, οι Μ.Δυνάμεις επενέβησαν και ανάγκασαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, να παραχωρήσει ένα νέο «Οργανικό Νόμο», που προέβλεπε την επαναφορά του Χάρτη της Χαλέπας, με βελτιώσεις των προνομίων.

Ο νέος αυτός κανονισμός παρείχε για πρώτη φορά στις Μ. Δυνάμεις της Ευρώπης το δικαίωμα επέμβασης, για την προστασία του Άμαχου Πληθυσμού από τις Συνεχείς και Ανεξέλεγκτες Βιαιοπραγίες.

Η αντίδραση του ντόπιου Μουσουλμανικού στοιχείου, και κυρίως των Τουρκοκρητών και των ατάκτων (βασιβουζούκων), στην εφαρμογή του νέου Οργανισμού ήταν και πάλι βίαιη.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, οι Επαναστάτες των Χανίων, μεταξύ των οποίων ηγετική θέση είχε ήδη ο Ελευθέριος Βενιζέλος, υπέγραψαν, στο Ακρωτήρι, Ψήφισμα (25 Ιανουαρίου 1897), με το οποίο κήρυτταν την κατάλυση της Οθωμανικής κατοχής της Κρήτης και την Ένωση με την Ελλάδα και καλούσαν το Βασιλιά Γεώργιο Α΄ να καταλάβει το νησί.

Παρόμοια ψηφίσματα, υπέβαλαν στις Μ.Δυνάμεις της Ευρώπης όλες οι Επαναστατικές Οργανώσεις της Κρήτης.

Σε λίγες ημέρες η Επανάσταση είχε γενικευθεί και ολόκληρη η Κρήτη βρισκόταν σε Επαναστατικό Πυρετό, με το σύνθημα «Ένωσις ή Θάνατος».

Ο Διορισμός του Άγγλου Μπορ, ως Αρχηγού της Χωροφυλακής, ήταν μια προσπάθεια της Υψηλής Πύλης να δείξει ότι σέβεται τις Διατάξεις, αλλά δεν έπεισε κανέναν.