Επανέναρξη Βιαιοτήτων από τους Βουλγάρους

Την άνοιξη του 1905, εξαιτίας του Θανάτου του Παύλου Μελά, ο οποίος καθάρισε ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας από αυτούς, επανεμφανίζονται στην περιοχή οι βουλγαρόφρονες κομιτατζήδες, ενώ καταφθάνουν και τα σώματα των Βασίλ Τσακαλάρωφ, Ιβάν Ποπώφ και Μιχαήλωφ.

Συνάμα, αναπτύσσουν εντονότερη δράση αυτά του Μήτρου Βλάχου (Υπαίτιος θανάτου Παύλου Μελά), του Ατανάς Κερσάκωφ (Ελλαδίτης Προδότης) και ο Κόλε Αντρέεφ (Νικόλαος Ανδρέου, Ελλαδίτης Προδότης)

Οι Βούλγαροι, αναφερόμενοι σε μια επιχείρηση των Ελληνικών Σωμάτων στη Ζαγορίτσανη, η οποία έγινε σε μια απέλπιδα και ανοργάνωτη προσπάθεια των Ελλήνων να προστατευθούν από τους Βούλγαρους οι οποίοι μετά τον θάνατο του Μελά ξεπέρασαν κάθε όριο Βιαιότητας, χρησιμοποιούν τον όρο «Σφαγή της Ζαγορίτσανης» στην οποία γίνεται αναφορά για αγριότητα Ελλήνων Αξιωματικών αλλά και Κρητών εθελοντών, χωρίς όμως να γίνεται οποιαδήποτε διασύνδεση με προγενέστερα συμβάντα, όπως:

Στις 21 Φεβρουαρίου 1905 πυρπολήθηκε η Μονή Αγίου Νικολάου Κορομηλιάς από τους Μήτρο Βλάχο και Κόλε Αντρέεφ και δολοφονούνται ο ηγούμενός της, Άνθιμος Γιοβανόπουλος, και οι μοναχοί.

Στις 24 Φεβρουαρίου πυρπολείται η Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου, σημαντικό κέντρο του Μακεδονικού Αγώνα, από τον Κόλε Αντρέεφ.

Στις 15 Μαρτίου 1905 δολοφονείται άγρια από τσέτα της Ζαγορίτσανης ο Καστοριανός δάσκαλος Βασίλειος Μελεγκάνος που είχε ορισθεί από τον Στέφανο Δραγούμη δάσκαλος στο πλησιέστερο χωριό, το Κεφαλάρι Καστοριάς, απ΄ όπου υδροδοτείτο και η πόλη της Καστοριάς.

Στις 18 Μαρτίου δέχεται επίθεση η Μονή Αγίου Αθανασίου Ζηκοβίστης.

Για την Σφαγή αυτή, θα αναφερθώ εκτενώς στην επόμενη ανάρτηση.