Αυτόνομη Βόρεια Ηπείρος

Αφότου, όπως προανέφερα, η Ελλάδα, αποχώρησε από την Βόρεια Ήπειρο, στις 13 Φεβρουαρίου 1914, η Πανηπειρωτική Συνέλευση, αποφάσισε ότι εφόσον δεν επιτεύχθηκε η Ένωση με την Ελλάδα, θα δέχονταν μόνο Τοπική Αυτονομία.

Για να αποφευχθεί ο κίνδυνος κατάληψης της περιοχής από Αλβανικά Σώματα Ενόπλων και να προστατευθεί ο πληθυσμός, ο Γεώργιος Χρηστάκης - Ζωγράφος, (πρώην Υπ.Εξ Ελλάδος) ανακήρυξε την «Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου» στο Αργυρόκαστρο, στις 28 Φεβρουαρίου.

Στην προκήρυξη της Αυτονομίας, προς τον λαό της Βορείου Ηπείρου, αποκάλυπτε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις τους είχαν αρνηθεί όχι μόνο την Αυτονομία εντός του Αλβανικό Κράτους, αλλά και εγγυήσεις για βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματά τους.

Ο Ζωγράφος, κοινοποίησε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου, τον διορισμό του ως Πρόεδρο της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου, και δήλωσε ότι οι Βορειοηπειρώτες, θα αμύνονταν με τα όπλα σε κάθε προσπάθεια της Αλβανικής Χωροφυλακής, να περάσει τα Σύνορά τους.

Στο Αυτόνομο αυτό Κράτος, εκτός από το Αργυρόκαστρο, συμπεριλαμβάνονταν η Χειμάρρα, το Δέλβινο, η Πρεμετή, οι Άγιοι Σαράντα, η Ερσέκα.

Η εξέγερση στην Βόρειο Ήπειρο, δεν προέρχονταν ούτε υποστηρίζονταν από την Ελληνική Κυβέρνηση, συναισθηματικά μόνο συμπαραστέκονταν στους Βορειοηπειρώτες.

Η θέση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθέριου Βενιζέλου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη στο θέμα, καθώς έπρεπε να εγκαταλείψει τους Ελληνικούς Πληθυσμούς στις διαθέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων χωρίς να εξασφαλίσει καμία εγγύηση για την ασφάλειά τους.

Στις 9 Μαρτίου, ο Ελληνικός Στόλος, απέκλεισε το λιμάνι των Αγίων Σαράντα και τις επόμενες μέρες απαγόρεψε διαδήλωση στην Αθήνα υπέρ του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος.

Αυτές οι ενέργειες, είχαν ως σκοπό να πείσουν τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι η Ελλάδα, τηρεί αυστηρή στάση και δεν συμμετέχει σε καμία περίπτωση στο Αυτονομιστικό Κίνημα στη Βόρεια Ήπειρο.