Βασίλειο του Μορέως. Ακμή και Πτώση.

Μετά τις Επιτυχημένες Επαναστατικές Ενέργειες των Ελλήνων και της επιτυχούς εκστρατείας των Βενετών, η Πελοπόννησος καταλήφθηκε από τους Βενετούς.

Έτσι, η Βενετία δημιούργησε την υπερπόντια κτήση του “Βασιλείου του Μορέως” (Regno di Morea).

Οι Βενετοί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν τη χώρα, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Τζάκομο Κορνέρ ορίστηκε ως κυβερνήτης του Μοριά. Το έργο που αντιμετώπισε ήταν τρομακτικό, λόγω της μαζικής εξόδου του πληθυσμού με τον ερχομό του πολέμου:

1) 656 από 2.115 χωριά ερημώθηκαν

2) Σχεδόν όλος ο μουσουλμανικός πληθυσμός είχε εγκαταλείψει τη χερσόνησο για Οθωμανικά εδάφη, ενώ ακόμη και πόλεις όπως η Πάτρα, η οποία αριθμούσε 25.000 κατοίκους πριν από τον πόλεμο, είχε τώρα μόλις 1.615.

Εξαιρουμένης της Κορινθίας και της αυτόνομης Μάνης, οι Βενετοί καταμέτρησαν μόνο 86.468 κατοίκους το 1688, από έναν προπολεμικό πληθυσμό 200.000 κατοίκων.

Υπό την εποπτεία του Κορνέρ, μια επιτροπή τριών γερουσιαστών (Τζερόνιμο Ρενιέρ, Ντομένικο Γκρίτι, Μαρίνο Μιχαήλ) στάλθηκε στο Μοριά για να αναδιοργανώσει την επαρχιακή διοίκηση, την αναζωογόνηση των τοπικών αρχών, να καταρτίσει κτηματολόγιο και να ρυθμίσει κτηματικές διαφορές.

Έτσι η επιτροπή χώρισε την χερσόνησο σε τέσσερις επαρχίες:

Α) Ρωμανίας, με πρωτεύουσα το Ναύπλιο (Napoli di Romania)

Β) Λακωνίας, με πρωτεύουσα την Μονεμβασιά (Malvasia)

Γ) Μεσσηνίας, με πρωτεύουσα το Ναβαρίνο (Navarino).

Δ) Αχαΐας, με πρωτεύουσα την Πάτρα (Patrasso).

Κάθε επαρχία διοικείτο από έναν «προνοητή» (provveditore), που ήταν πολιτική και στρατιωτική αρχή, και βοηθούνταν από έναν «ρέκτορα» (rettore) επιφορτισμένο με τη δικαιοσύνη και έναν «καμερλίνγκο» (camerlingo) υπεύθυνο των οικονομικών υποθέσεων.

Στο «Βασίλειο του Μορέως» ενσωματώθηκε επίσης η διοίκηση των νησιών Κύθηρα (Τσιρίγο) και Αντικύθηρα (Cerigotto).

Για να φέρουν οικονομική ανάπτυξη οι Βενετοί έδωσαν κίνητρα σε Ελληνες εκτός του Μορέως, με το δέλεαρ παραχωρήσεων γης. Αυτοί ήρθαν κυρίως από την Αττική, αλλά και από άλλα μέρη της κεντρικής Ελλάδας που υπέφεραν από τον πόλεμο.

Συνάμα, γίνεται αναφορά για 1.317 μουσουλμανικές οικογένειες που έμειναν πίσω, ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και τους δόθηκε γη ή άλλες παραχωρήσεις.

Ως αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, ο πληθυσμός ανέκαμψε με ταχύτατους ρυθμούς:

1) Στα Ενετικά μητρώα καταγράφηκαν 97.118 κάτοικοι το 1691, 116.000 έναν χρόνο αργότερα και 176.844 το 1700!

Οι Βενετοί ξεκίνησαν προσπάθειες να βελτιώσουν την γεωργία και το εμπόριο της χώρας.

Έτσι στις οικογένειες εποίκων δόθηκαν 60 στρέμματα στην καθεμία, εισήχθησαν νέες καλλιέργειες σταφυλιών από τη Γαλλία και την Ιταλία και επιβλήθηκαν φόροι εισαγωγής σε ξένο κρασί, θέτοντας τις βάσεις για την αναβίωση της αμπελουργίας και του εμπορίου σταφίδας με τη Δυτική Ευρώπη.

Ελήφθησαν μέτρα για την ανάπτυξη της δασοκομίας, και την εγχώρια βιομηχανία μεταξιού. Εμπόριο γινόταν με την υπόλοιπη οθωμανική Ελλάδα και με την ακτή της Βόρειας Αφρικής, όπου εξάγονταν σταφίδες, δημητριακά, βαμβάκι, ελαιόλαδο, δέρμα, μετάξι και κερί.

Ως αποτέλεσμα, τα ετήσια έσοδα από την επαρχία αυξήθηκαν σταθερά από 61.681 ριάλια σε 274.207 το 1691 και 500.501 το 1710, εκ των οποίων περίπου τα τρία πέμπτα δαπανήθηκαν στο ίδιο το Μοριά.

Έτσι, εμφανίστηκε σημαντική αύξηση των ληστειών σε όλη τη χώρα. Για την καταπολέμησή της οι βενετικές αρχές σύστησαν επαρχιακή χωροφυλακή, το μεϊντάνι, αλλά και εξόπλισαν τους χωρικούς και τους έβαλαν σε τοπικές πολιτοφυλακές, μιμούμενοι το οθωμανικό σύστημα των αρματολών.

Παρά τις επιτυχίες τους στον τομέα αυτό, οι Βενετοί, όπως και οι Τούρκοι δεν ήταν σε θέση να εξαλείψουν εντελώς τη ληστεία, αφού οι ορεινές περιοχές παρέμεναν "αυτόνομες"

Οι Οθωμανοί σχεδίαζαν διαρκώς την ανακατάληψη του Μοριά. Οι Βενετοί δεν είχαν ούτε 5.000 Στρατιώτες στην περιοχή. Έτσι βασίστηκαν στην μελέτη των Κάστρων ώστε να πραγματοποιηθεί όσους το δυνατόν καλύτερη άμυνα.

Επιπλέον κατασκεύασαν οχυρά όπως το Παλαμήδι, το Μπούρτζι κτλ. 

Οι Οθωμανοί, με 70.000 Στράτο, πράγματι κατάφεραν να ανακαταλάβουν τον Μοριά.