Παύση Κρητικής Ευημερίας.

Ο Σουλτάνος το 1885, μετά την Σύμβαση της Χαλέπας, διόρισε χριστιανό Γενικό Διοικητή, τον Αλέξανδρο Καραθεοδωρή, τον οποίο διαδέχθηκε ένας πολύ μορφωμένος και δραστήριος άνθρωπος, ο Ιωάννης Φωτιάδης, που είχε και Διοικητική και Διπλωματική εμπειρία, καθώς είχε χρηματίσει πρεσβευτής των Οθωμανών στην Αθήνα. 

Διοίκησε την Κρήτη ως το 1885, με Φρόνηση και Δικαιοσύνη.

Υποστήριξε την 

Παιδεία, με την ίδρυση Σχολείων, και προώθησε τη λύση Μεγάλων και Σοβαρών 

Οικονομικών προβλημάτων.

Στις μεγάλες πόλεις ιδρύθηκαν Φιλεκπαιδευτικοί Σύλλογοι, και λήφθηκαν μέτρα για την προστασία των αρχαιοτήτων του νησιού. 

Η παραχώρηση του δικαιώματος για έκδοση εφημερίδων άνοιξε το δρόμο 

στην Κρητική Δημοσιογράφια.

Αλλά τη θετική αυτή εικόνα ήλθε να σκιάσει το Πάθος των Κομματικών Ανταγωνισμών. 

Τη δεκαετία αυτή, η Κρήτη γνώρισε περίοδο Κομματικών Φατριασμών,που είχαν σοβαρότατες επιπτώσεις στην εσωτερική ενότητα του Χριστιανικού 

στοιχείου και στην ομαλή εξέλιξη του Πολιτικού βίου.

Είχαν ιδρυθεί δύο μεγάλα κόμματα. Οι Καραβανάδες (Συντηρητικοί, Μίνως Ησυχάκης) και οι Ξυπόλυτοι (Φιλελεύθεροι, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης).

Το Κρητικό Ζήτημα, φαινόταν να έχει λησμονηθεί μέσα στη δίνη των πολιτικών παθών.

Τότε οι Άγγλοι, πρότειναν ξανά να αναλάβουν αυτοί την Εξουσία στην Κρήτη, αλλά οι Κρητικοί αρνήθηκαν ομόφωνα.

Όπως είπε ο Νεαρός τότε Ελευθέριος Βενιζέλος σε άρθρο του, "Καλύτερα Οθωμανική πάρα Αγγλική Τυραννία".

Το 1888 είχαν προκηρυχθεί εκλογές για την ανάδειξη πληρεξουσίων για τη 

Γενική Συνέλευση.

Στις εκλογές αυτές κέρδισε το κόμμα των Ξυπόλυτων. 

Το κόμμα των Καραβανάδων, που υποστήριζε ότι οι εκλογές δεν είχαν διεξαχθεί ομαλά, αντέδρασε με τρόπο απροσδόκητο και ανόητο.

Στη Γενική Συνέλευση (6ης Μαΐου 1889) κατέθεσε αιφνιδιαστικά σχέδιο Ψηφίσματος, με το οποίο Κήρυττε την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, κάτι που θα είχε καταστροφικές συνέπειες.