Αυτοθυσία Κατοίκων της Χαλάστρας

Μετά την Νίκη στα Γιαννιτσά, άνοιξε ο δρόμος για την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.

Όμως, ο Διάδοχος, επιθυμούσε την κατάληψη του Μοναστηρίου, ενώ ο Βενιζέλος, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς Θεσσαλονίκη.

Τότε, ακολούθησε ο εξής διάλογος μεταξύ Διαδόχου και Πρωθυπουργού:

Βενιζέλος: Αναμένω να μοι γνωρίσετε την περαιτέρω διεύθυνσιν, ην θα ακολουθήση η προέλασις του Στρατού Θεσσαλίας. 

Παρακαλώ μόνον να έχετε υπ’ όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλλουσι να ευρεθώμεν μίαν ώρα ταχύτερον εις την Θεσσαλονίκην.

Κωνσταντίνος: Ο Στρατός, δεν θα οδεύση κατά της Θεσσαλονίκης. Εγώ έχω καθήκον να στραφώ κατά του Μοναστηρίου, εκτός αν μου το απαγορεύετε.

Βενιζέλος: Σας το απαγορεύω!

Τελικά, ο Κωνσταντίνος, πείθεται με τη μεσολάβηση του Βασιλιά και ξεκίνησε η ταχύτατη προέλαση με Πεζικό, προς τη Θεσσαλονίκη, μιας και οι Βούλγαροι, με Ιππικό, πλησίαζαν ταχύτατα στη Θεσσαλονίκη.

Η Νίκη του Στρατού μας, στα Γιαννιτσά, είχε ανοίξει τον δρόμο, αλλά υπήρχε ένα εμπόδιο ακόμα.

Οι Οθωμανοί, μετά την ήττα τους στα Γιαννιτσά, συμπτήχθηκαν και κατέστρεψαν τις Γέφυρες τους Αξιού.

Εντωμεταξύ, τα νερά του ποταμού είχαν διογκωθεί λόγω των συνεχών βροχοπτώσεων.

Οι Σκαπανείς του Στρατού, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, βρίσκονταν στο Σαραντάπορο.

Ακόμα και οι πιο έμπειροι Αξιωματικοί του Στρατού, σήκωσαν τα χέρια ψηλά και θεώρησαν πως όλα είχαν χαθεί.

Την λύση όμως, την έδωσαν οι Έλληνες, οι οποίοι, έχοντας απελευθερωθεί επιτέλους, έκαναν τα πάντα για να βοηθήσουν τους απελευθερωτές.

Πιο συγκεκριμένα, τη νύχτα της 22ας Οκτωβρίου 1912, οι κάτοικοι της Χαλάστρας, κάτω από νυκτερινή καταρρακτώδη βροχή, έπιασαν δουλειά.

Ξήλωσαν από τα σπίτια τους τις πόρτες, γκρέμισαν τους φράχτες, διέλυσαν τα έπιπλά και άδειασαν τις αποθήκες τους, για να φτιαχτεί Γέφυρα.

Κάποιοι έδωσαν ακόμα και τις βάρκες τους.

Έτσι, η Ελληνική Ψυχή, άνοιξε τον δρόμο προς Θεσσαλονίκη!