Το Τέλος του Κινήματος

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, όπως προανέφερα, δεν εγκαθίδρυσε Χούντα, εξαιτίας της ανικανότητας αλλά και του φόβου τους.

Εν αντιθέσει, άσκησαν πίεση, ακόμα και βία, στην Βουλή, ώστε να περάσει Νομοσχέδια που εκσυγχρόνιζαν την Χώρα, και βελτίωναν όσο μπορούσαν την κατάσταση σε Οικονομία, Στρατό και Παιδεία, όπως:

Α) Ο νέος Στρατιωτικός Οργανισμός, που αύξανε τη δύναμη του Στρατού σε περίπτωση Επιστρατεύσεως, από 60.000 Άνδρες σε 100.000

Β) Η Αγορά του Θωρηκτού "Γεώργιος Αβέρωφ" από την Ιταλία

Γ) Η παραγραφή χρεών και ο τακτικός προϋπολογισμός του Α.Ευταξία (ένας Εξαίρετος Προϋπολογισμός, χωρίς περιττά Έξοδα, με Νέους Φόρους, που βοήθησε πολύ στους επικείμενους πολέμους)

Έτσι, στις 14 Σεπτεμβρίου 1909, έγινε ένα Τεράστιο Εργατικό - Εθνικιστικό Συλλαλητήριο στην Αθήνα, που στήριζε τον Σύνδεσμο.

Παρόλα αυτά, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος είχε περιέλθει σε αδιέξοδο, το οποίο οφειλόταν σε Εσωτερικά Προβλήματα, Κοινοβουλευτικές Ήττες κτλ.

Ωστόσο, στον Πυρήνα του Αδιεξόδου, ήταν η αδυναμία και απροθυμία των Στρατιωτικών, να αναλάβουν οι ίδιοι την Κυβέρνηση.

Η μόνη εναλλακτική ήταν η παράδοση της εξουσίας σε ικανά Πολιτικά Χέρια.

Αυτός που επελέχθη, καθώς αναδείχθηκε ως Τεράστια και Ηγετική Μορφή, εξαιτίας του Κρητικού Ζητήματος, ήταν ο Ηγέτης της Κρητικής Πολιτείας, Ελευθέριος Βενιζέλος.