Εθνικόν Κόμμα, Δηλιγιάννη.

Ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ήταν επικεφαλής του Εθνικού Κόμματος και μετά τον Θάνατο του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου το 1883, συσπείρωσε γύρω του σχεδόν όλους όσους αντιπολιτεύονταν τον Τρικούπη.

Ο Τρικούπης, ήταν Υπέρ της Ιδιωτικής Οικονομίας και στήριζε ένα Ανεπτυγμένο Κράτος.

Εν αντιθέσει, ο Δηλιγιάννης, ήταν υπέρ μιας Ισχυρής Εκτελεστικής και Κομματικής Εξουσίας και στήριζε μια Οικονομία βασισμένη στις Κρατικές Δραστηριότητες.

Συνάμα, δεν στήριζε την Διάκριση των Εξουσιών.

Ετσι λοιπόν, τα κατώτερα στρώματα, στήριζαν το Εθνικόν Κόμμα, καθώς επιθυμούσαν να διοριστούν στο Δημόσιο, κάτι το οποίο και ο ίδιος ο Δηλιγιάννης, στήριζε Δημόσια.

Για αυτό, οι Οπαδοί του Δηλιγιάννη, χαρακτηρίζονταν ως «Θεσιθήρες», «Αρχομανείς» και «Κρατικοδίαιτοι».

Έτσι λοιπόν, στον Αγγλικό Φιλελευθερισμό του Τρικούπη, ο Δηλιγιάννης, στήριζε το Γερμανικό Αναπτυξιακό Πρότυπο. 

Στήριζε δηλαδή έναν διαφορετικού τύπου Εκσυγχρονισμό, στο πλαίσιο του οποίου απαιτείται ένα Ισχυρό Κράτος, όχι για να υπηρετεί την Οικονομία αλλά για να θέτει αυτήν στην υπηρεσία του Έθνους.

Έτσι λοιπόν, ο Δηλιγιάννης, στήριζε ένα Κράτος Αλληλεγγύης και Κοινωνικής Δικαιοσύνης και δεν επεδίωκε την "Πάση Θυσία Ανάπτυξη".

Για αυτό κι όλας, ο Δηλιγιάννης, στήριζε μια Αργή Οικονομική Ανάπτυξη, βασισμένη σε Παραδοσιακές Δραστηριότητες.

Εν τέλει αναφέρω, πως ο Δηλιγιάννης, ανεξαρτήτως κομματική ταυτότητας, ήταν ένας πολύ αγαπητός Ηγέτης στους Πολίτες εξαιτίας της Ποιότητας του Λόγου του, της Εντιμότητάς του και του Αγώνα που κατέβαλε, εντός και εκτός Κοινοβουλίου.

Αυτός βέβαια, ήταν και ο λόγος που δολοφονήθηκε το 1905, από Μέλος Χαρτοπαικτικών Λεσχών.