Τα δεινά της Μακεδονίας.

Θα έχετε ακούσει κάποιους να λένε “Η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική. Το 1912, ήμασταν 3η Εθνοτική Ομάδα”. Δεν θα απαντήσω συναισθηματικά, αλλά με στοιχεία.

Οθωμανική απογραφή 1904:

Θεσσαλονίκη: 373.227 Έλληνες, 204.317 Βούλγαροι. 

Μοναστήρι: 261,283 Ελληνες, 178,412 Βούλγαροι.

Γιατί ήμασταν "λίγοι"; 25.000 Έλληνες σφαγιάστηκαν στην Θεσσαλονίκη το 1821.

5.000 σφαγιάστηκαν στην Ρεντίνα και 5.000 στην Κασσάνδρα.

Το 1822, ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου επαναστάτησε στην Νάουσα. Οταν μπήκαν οι Οθωμανοί στην πόλη, ακολούθησε λουτρό αίματος. Αρκετοί κλείστηκαν στο φρούριο. Μετά από 3 μέρες, έκαναν έξοδο και οι μητέρες έπνιξαν τα παιδιά τους για να μην ακουστούν. Κάποιοι κατάφεραν να φύγουν.

Ο Υπαρχηγός Ζώτος, έμεινε με εκατοντάδες άτομα και ανατινάχτηκαν. Συνάμα, έπεσαν στον καταρράκτη των Στουμπάνων εκατοντάδες άτομα. Αυτοί που γλίτωσαν αιχμαλωτίστηκαν στο δάσος του Σοφουλιού.

Οι Οθωμανοί προέβησαν τότε σε αντίποινα. Από τα ανωτέρω προκύπτουν περίπου 8.000 νεκροί.

Μέχρι το 1829 5.000 πουλήθηκαν ως σκλάβοι, 15.000 Μακεδόνες εγκατέλειψαν τις Εστίες τους και κατέφυγαν στην Ελλάδα ενώ άγνωστος αριθμός κατέφυγε στην Ευρώπη. Οι λοιποί νεκροί υπολογίζονται σε 10.000.

Από αυτά συμπεραίνουμε ότι 73.000 Έλληνες πέθαναν ή διώχθηκαν από την Μακεδονία.

Επανάσταση εκδηλώθηκε το 1854 στην Μακεδονία από τον Θεόδωρο Ζιάκα, το 1867 από τον Ναούμ Κύρου, το 1878 από τον Κοσμά Δουμπιώτη, το 1880 από μεικτούς πληθυσμούς, το 1886 έγιναν τα Πηχιωνικά, το 1896 από τον Αθανάσιο Μπρούφα, το 1904 ξέσπασε ο Μακεδονικός Αγώνας και το 1912 οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, όπου ο Ελληνικός πληθυσμός υπέστη διώξεις, λιμοκτονίες.

Οι Μακεδόνες λοιπόν αγωνίζονταν για την Ελευθερία και παρέμεναν 1η Εθνοτική Ομάδα, παρά τις απώλειες που μέχρι το 1912, απ'ότι προκύπτει από τα ανωτέρω, υπολογίζονται σε περίπου 100.000.

Ναι, ήμασταν λίγοι σχετικά. Λίγοι επειδή θυσιαστήκαμε για την Ελευθερία!