Θάνατος του Καραϊσκάκη.

Τον Απριλίο 1827, έφτασαν οι Τσώρτς και Κόχραν στο Στρατόπεδο του Καραϊσκάκη, στο Κερατσίνι.

Αυτοί, μόνο κακό προκάλεσαν επειδή διέταζαν πολύνεκρες κατά μέτωπο επιθέσεις, οδηγώντας τους Έλληνες σε ήττες, παρά τον μεγάλο αριθμό στρατού.

Ώστε να περιορίζει τον κίνδυνο, ο Καραϊσκάκης βρισκόταν πάντα στην Πρώτη Γραμμή.

Όμως ο Καραϊσκάκης υπέφερε, διότι από μικρός έπασχε από βαριάς μορφής Φυματίωση.

Στις 22 Απριλίου 1827, ήταν και πάλι βαριά άρρωστος.

Η Επίθεση κατά των Οθωμανών στο Φάληρο υπό τον Καραϊσκάκη, θα γινόταν το ξημέρωμα της 23ης Απριλίου.

Μερικοί Κρητικοί όμως, το μεσημέρι, είχαν μεθύσει και επιτέθηκαν σε ένα απόσπασμα 500 Οθωμανών.

Ο Καραϊσκάκης, σηκώθηκε από το κρεβάτι, ώστε να σταματήσει την Μάχη. Τελικά, συνέχισε την Αψιμαχία, η οποία έληξε με Νίκη των Ελλήνων.

Τότε όμως ο Καραϊσκάκης, δέχτηκε μια σφαίρα στο Υπογάστριο.

Η Πρώτη αντίδραση του, ήταν να βρίσει (ο πιο γνωστός αθυρόστομος της Επανάστασης)

Είπε λοιπόν στους Οθωμανούς: “Κλ...ε μου τώρα τον π....ο”

Το τραύμα το έκρυψε, παρά τους αφόρητους πόνους, ώστε να μην ταραχθούν οι Στρατιώτες του.

Μετά μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο του και αφού μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, υπαγόρευσε τη διαθήκη του (άφηνε σχεδόν ό,τι είχε στην γυναίκα του Μαριώ, η οποία τον ακολουθούσε με ανδρική στολή πάντα)

Παραδόξως, τα τελευταία λόγια του Καραϊσκάκη δεν ήταν βρισιές, αλλά θερμά Πατριωτικά λόγια:

Εγώ πεθαίνω. Όμως εσείς να είστε μονιασμένοι και να βαστήξετε την Πατρίδα. Μην κιοτέψετε.

Στις 23 Απριλίου 1827 (σαν σήμερα), ο Αρχιστράτηγος Γεώργιος Καραϊσκάκης υπέκυψε στο τραύμα του, στο Εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο Κερατσίνι, ανήμερα της Γιορτής του.

Το Λιοντάρι της Ρούμελης, το οποίο ενέπνεε τον σεβασμό σε όλους και κέρδιζε την Αγάπη όλων, αφού έσωσε κυριολεκτικά την Επανάσταση, έπεσε Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.