Ιταλοκρατία στα Δωδεκάνησα

Κατά τον Ιταλοθωμανικό Πόλεμο 1911, οι Ιταλοί, κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα, ώστε να δημιουργηθεί αντιπερισπασμός και να μην σταλούν στην Αφρική, Οθωμανοί.

Οι Ιταλικές Δυνάμεις, κατέλαβαν:

28 Απριλίου 1912: Αστυπάλαια

4 Μαΐου: Ρόδο

8 Μαΐου: Χάλκη, Κάλυμνο, Κάσο, Κάρπαθο, Λέρο, Λειψούς, Νίσυρο, Πάτμο.

12 Μαΐου: Τήλο.

19 Μαΐου: Σύμη.

20 Μαΐου: Κω.

Οι Νησιώτες, υποδέχτηκαν τους Ιταλούς, οι οποίοι υπόσχονταν προσωρινή παραμονή, ως Ελευθερωτές.

Συνάμα, ξεκίνησαν διαδικασίες Ένωσης με την Ελλάδα.

Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1912, διοργάνωσαν στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο Συνέδριο, στο οποίο κήρυξαν την Αυτονομία των Νησιών που θα ονομάζονταν «Πολιτεία του Αιγαίου»

Τότε, φάνηκε ότι οι Ιταλοί, καμία διάθεση για τέτοια, δεν έχουν, μη αναγνωρίζοντας την εξέλιξη αυτή.

Με το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, οι Οθωμανοί, προσπαθώντας να περιορίσουν τα Μέτωπα, υπέγραψαν με τους Ιταλούς, στις 18 Οκτωβρίου 1912, τη Συνθήκη του Ουσύ.

Σύμφωνα με αυτή, οι Οθωμανοί, αναγνώριζαν την Ιταλική Κυριαρχία στην Αφρική, οι δε Ιταλοί υπόσχονταν την επιστροφή των κατεχόμενων νησιών, υπό Οθωμανικό Έλεγχο.

Συνέχισαν όμως την κατοχή των Νησιών, ως ενέχυρο για την εφαρμογή της Συμφωνίας.

Οι Νησιώτες, αντέδρασαν με αλλεπάλληλα ψηφίσματα που υποστήριζαν το όραμα της Ένωσης με την Ελλάδα.

Ενδεικτικό του υψηλού Εθνικού Φρονήματος, είναι πως κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, πολλοί νησιώτες πολέμησαν, ενώ εύποροι, όπως ο Ιωάννης Καζούλλης, χρηματοδοτούσαν την Εκστρατεία.

Οι Ιταλοί τότε, σκλήρυναν τη στάση τους.

Χαρακτηριστικό είναι ότι απαγόρευσαν την ύψωση της Ελληνικής Σημαίας.

Συνάμα, το 1913 παρεμπόδισαν την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού κατά των εορτασμό των Θεοφανίων.

Η Συνέχεια, είναι γνωστή σε όλους μας.

Τα Νησιά δηλαδή, απελευθερώθηκαν, όταν οι Σύμμαχοι "θέλησαν", μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.