Ελληνική Ναυτιλία.

H Ελληνική Ναυτιλία, ευνοήθηκε κατά την Οθωμανική Κατοχή, εξαιτίας της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774) μεταξύ της Ρωσικής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά την οποία τα Χριστιανικά Πλοία, προστατεύονταν 

από την Ρωσία.

Συνάμα, μετά την Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους Πολέμους, ευνοήθηκε η Ελληνική Ναυτιλία καθώς οι Έλληνες, βασίζονταν στην διάσπαση του Αποκλεισμού που είχε επιβάλει η Αγγλία στην Γαλλία, κάτι που τους προσέφερε πολλά κέρδη.

Επίσης, η Εξαφάνιση των Γαλλικών Πλοίων από την Ανατολική Μεσόγειο, δημιούργησε ένα κενό, το οποίο έσπευσαν να καλύψουν οι Έλληνες.

Κατά την Επανάσταση, ο Εμπορικός Στόλος, μετατράπηκε σε Πολεμικό και πολλά Ναυτικά Κέντρα, καταστράφηκαν.

Μετά την Ανεξαρτησία αναδείχθηκαν νέα Λιμάνια (π.χ Σύρος). Το Νησί, βρισκόταν σε Στρατηγικό Σημείο, ακριβώς πάνω στις διαδρομές που συνέδεαν την Μαύρη Θάλασσα με την Μεσόγειο.

Το 1840 τα Ελληνικά Πλοία είχαν συνολική χωρητικότητα 100.000 Τόνους. Στα επόμενα χρόνια, μέχρι το 1866, ο αριθμός αυτός υπερτριπλασιάστηκε.

Υπήρξαν όμως έντονες αυξομειώσεις μέχρι τότε, ιδίως κατά την περίοδο που τα Ιστιοφόρα αντικαταστάθηκαν από Ατμόπλοια.

Συνάμα, το Κράτος, ανέλαβε πρωτοβουλίες που έκαναν ασφαλέστερη την Ναυσιπλοΐα στην Ελλάδα (κατασκευή λιμένων, δημιουργία ενός συστήματος φάρων, καταπολέμηση της Πειρατείας κτλ).

Τα κεφάλαια που χρειάζονταν για την  εξαγορά και την συντήρηση των Ατμοπλοίων ήταν σημαντικά.

Έτσι, ανατράπηκαν οι Εφοπλιστικές σχέσεις που ίσχυαν και αναζητήθηκαν κεφάλαια μέσω Εταιρειών και Ισχυρών Επιχειρηματικών Σχημάτων.

Το Κράτος και πολλοί άλλοι, συμμετείχαν ενεργά σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες.

Παρόλα αυτά, η περιορισμένη διαθεσιμότητα κεφαλαίων και ο αυξημένος επιχειρηματικός κίνδυνος ανέστειλαν την ανάπτυξη της Ελληνικής Ατμοπλοΐας της οποίας η παρουσία άρχισε να γίνεται αισθητή την τελευταία δεκαετία του 19ου Αιώνα.