Εδραίωση Επαναστάσεως στα Νησιά.

Αρχές Απριλίου άρχισαν να επαναστατούν και τα νησιά. Παρόλο που η Φιλική Εταιρεία είχε διείσδυση σε αυτά, παρατηρείται σχετική καθυστέρηση στον ξεσηκωμό, που οφείλεται σε τοπικές οργανωτικές αλλά και κοινωνικές ιδιαιτερότητες.

Στις 27 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε κίνημα στην Ύδρα από τον πλοίαρχο Αντώνη Οικονόμου, με σκοπό να πιέσει τους πρόκριτους του νησιού, να στηρίξουν την Επανάσταση.

Οι πλοιοκτήτες εξαιτίας τυχούσης αποτυχίας της Επανάστασης που θα σήμαινε για αυτούς οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις από τους Οθωμανούς, ήταν διστακτικοί

Έτσι, ο Οικονόμου ίδρυσε στις 31 Μαρτίου τη Διοίκηση, σε αντιδιαστολή με την υπάρχουσα Καγκελαρία.

Υπό την πίεση του κινήματος του Οικονόμου, άλλα και λόγω της απόφασης των γειτονικών Σπετσών να συμμετάσχουν στην επανάσταση οι Υδραίοι πρόκριτοι άλλαξαν στάση και τάχθηκαν υπέρ της Επανάστασης, η οποία κηρύχθηκε επισήμως στις 15 Απριλίου. 

Ήδη από τις 3 Απριλίου είχαν ξεσηκωθεί από ντόπιους φιλικούς οι Σπέτσες και ακολούθησαν ο Πόρος, η Σαλαμίνα και η Αίγινα και στις 10 Απριλίου τα Ψαρά.

Την ίδια μέρα ο αρματολός Γιάννης Δυοβουνιώτης μπήκε στην Μπουδουνίτσα της Ρούμελης.

Στην Αττική ο Φιλικός Μελέτης Βασιλείου και άλλοι ντόπιοι μικροκαπετάνιοι αφού στρατολόγησαν αγρότες και χωρικούς για αρκετές μέρες, μπήκαν αιφνιδιαστικά στην Αθήνα στις 15 Απριλίου, περιορίζοντας τους ντόπιους μουσουλμάνους στο κάστρο της Ακρόπολης και την ίδια μέρα η Ύδρα κήρυξε επισήμως την Επανάσταση.

Στις 18 Απριλίου οι Ρουμελιώτες αρματολοί Διάκος, Δυοβουνιώτης και Πανουργιάς μπήκαν στην Υπάτη και την ίδια μέρα ξεσηκώθηκε η Σάμος με τον καπετάν Κωνσταντή Λαχανά, να σηκώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Βαθύ, και με τον Λυκούργο Λογοθέτη να αναλαμβάνει την ηγεσία.

Η Επανάσταση στην Ρούμελη και τα Νησιά, είχε εδραιωθεί!