Σιδηροδρομικό Δίκτυο.

Το Σιδηροδρομικό Δίκτυο, ήταν ένα πολύ ισχυρό μέσο ανάπτυξης και προόδου μιας Κοινωνίας, διότι, μπορούσε να εξασφαλίσει την Μεταφορά μεγάλου όγκου προϊόντων, σε μεγάλες αποστάσεις, με μικρό Κόστος.

Στην Ελλάδα, οι σχετικές συζητήσεις, ξεκίνησαν το 1835, όμως πολλές δυσκολίες, όπως η έλλειψη κεφαλαίων,αλλα και οι Θαλάσσιες Μεταφορές, καθυστερούσαν την ανάπτυξη του Σιδηροδρόμου ή περιόριζαν την αποδοτικότητα του.

Μέχρι την Δεκαετία του 1880, υπήρχε μόνο η Γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά, αλλά και αυτή χρειάστηκε 12 χρόνια για να κατασκευαστεί, ενώ είχε μήκος 9 Χιλιομέτρων.

Μετά την Αλλαγή των Ρυθμών Ανάπτυξης το 1880, αλλά και την δημιουργία Μεγάλων Κεντρικών Αξόνων, που θα ένωναν την Ευρώπη με την Ινδία, οι Ελληνικές Κυβερνήσεις, κυρίως οι Τρικουπικές, προώθησαν άμεσα την Ανάπτυξη του Σιδηροδρόμου.

Το Σιδηροδρομικό Δίκτυο, ολοκληρώθηκε το 1909, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του Εργου (900 Χιλιόμετρα), ολοκληρώθηκε επί Κυβέρνησης Τρικούπη (1882-1892).

Όμως, ενώ οι Διεθνείς Προδιαγραφές αναφέρονταν σε Γραμμές πλάτους 1.56 μετρών, το Ελληνικό Δίκτυο, είχε γραμμές 1 Μέτρου. Άρα, δεν υπήρχε ουδεμία φιλοδοξία να ενωθούμε με τους Διεθνείς Σιδηρόδρομους.

Το Κράτος, ανέλαβε το Μεγαλύτερο Κόστος του Έργου αλλά και ανέλαβε το Μεγαλύτερο Μέρος του Δανεισμού, ενώ οι Ιδιώτες, δεν είχαν ισχυρή παρουσία στην Ίδρυση του Σιδηροδρόμου.

Σύντομα όμως, οι υπόλοιπες Επενδύσεις στους Σιδηρόδρομους σταμάτησαν, επειδή το Υπάρχον δίκτυο, είχε υπερβολικά μεγάλα ελλείμματα, καθώς ανέλαβε την μεταφορά ορισμένων μόνο Αγροτικών Προϊόντων.