Εκδούλευση Ελλήνων από Βουλγάρους

Τα καραβάνια των Ελλήνων, μεταφέρονταν πεζή και στη συνέχεια με τρένα κάτω από αντίξοες συνθήκες προς Γκόστιβαρ, Κίτσεβο κ.λπ.

Ακόμη δυσμενέστερες όμως υπήρξαν οι συνθήκες διαβίωσής τους στη Βουλγαρική Ενδοχώρα.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα και η Βουλγαρία βρέθηκαν σε εμπόλεμη κατάσταση, με απόφαση της Βουλγαρικής Κυβέρνησης μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία πρώτα όλοι οι Έλληνες Δημόσιοι Υπάλληλοι  και κατόπιν όλοι οι άνδρες από 16 έως 60 ετών ή και ακόμα μεγαλύτεροι.

Οι εκπατριζόμενοι συγκεντρώνονταν και στοιβάζονταν κατά 50 ή 60 σε Βαγόνια, τα οποία προορίζονταν για μεταφορά ζώων και εμπορευμάτων, και μεταφέρονταν σε Στρατόπεδο Συγκέντρωσης στο Σκούμεν της Βουλγαρίας, όπου περίμεναν την τοποθέτησή τους σε κάποιο Εργοτάξιο.

Ανάλογα με τις ανάγκες, χωρίζονταν σε ομάδες εργατών και οδηγούνταν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας.

Η πλειονότητα εργάστηκε στην κατασκευή Σιδηροδρομικών Γραμμών.

Τους υπέβαλλαν σε εργασία 12 έως 15 ωρών, υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Την περίοδο της Βουλγαρικής κατοχής εξορίστηκαν από την πόλη της Δράμας 1.965 άτομα, από τα οποία επέστρεψαν μόνο 1.359.

Από την πόλη των Σερρών και τα χωριά, συνελήφθησαν τον Ιούνιο του 1917, 3.000 περίπου Άνδρες και εκτοπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Βουλγαρίας ως όμηροι για καταναγκαστική εργασία.

Το καλοκαίρι του 1918, συνελήφθησαν άλλοι 5.000 περίπου Άνδρες και εκτοπίστηκαν στη Βουλγαρία και αυτοί ως όμηροι στα Ντουρντουβάκια.

Στο Σεβλίεβο, εξορίστηκαν 216 Έλληνες Ιερείς από την υπό Βουλγαρική Κατοχή Μακεδονία.

Μετά από τρίμηνη παραμονή στην περιοχή, οδηγήθηκαν σε εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξοντωτική συμμετοχή σε χειρωνακτικά έργα. 13 από τους Έλληνες ιερείς πέθαναν εκεί.

Μετά την Ήττα των Βουλγάρων και την επακόλουθη Ανακωχή, τον Σεπτέμβριο του 1918, όσοι όμηροι επέζησαν από τις κακουχίες και τα καταναγκαστικά έργα επέστρεψαν σε άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση.