Κλοπές Βουλγάρων και Αποχώρηση Βουλγάρων από Μακεδονία

Στη διάρκεια της Βουλγαρικής Κατοχής, κλάπηκαν από τον κατοχικό Βουλγαρικό Στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα Κειμήλια και οι Θησαυροί:

Της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας.

Της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών

Την Μονή Παναγίας Καλαμούς

Την Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης.

Ακόμα και σήμερα, πολλά, βρίσκονται στην Βουλγαρία και δεν επιστρέφονται.

Ο Βουλγαρικός Στρατός Κατοχής, αποχώρησε το 1918, με τη λήξη του Πολέμου.

Το 1918, η κατάσταση με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι Έλληνες Στρατιωτικοί και Πολιτικοί αμέσως μετά την Απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας, αλλά και της Δυτικής Θράκης λίγο αργότερα, μετά από τη Β΄ Βουλγαρική κατοχή Ελληνικών Εδαφών ήταν τραγική.

Μια από τις πρώτες μέριμνες της Ελληνικής Διοίκησης ήταν ο επισιτισμός της περιοχής.

Ανώτεροι Κρατικοί Υπάλληλοι, όπως ο Κωνσταντίνος Ρακτιβάν και ο Αναστάσιος Αδοσίδης, στάλθηκαν επί τόπου προς συντονισμό της ανθρωπιστικής αποστολής για τον Ελληνικό Πληθυσμό, που μαστιζόταν από φτώχεια και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης.

Από κοινού δραστηριοποιούνταν και ανθρωπιστικές αποστολές συμμαχικών δυνάμεων καθώς και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός με επικεφαλής την Πηνελόπη Δέλτα και την Έλλη Αδοσίδου.

Συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού υπήρξαν οι πρώτες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Ακόμη καθοριστική ήταν η συμβολή της επιτροπής αποτελούμενης από την Πηνελόπη Δέλτα, την Έλλη Αδοσίδου και τον Αλέξανδρο Ζάννα, στην ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού καθώς και στο σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση του δύσκολου έργου της παλιννόστησης των χιλιάδων Ανατολικομακεδόνων ομήρων που βρίσκονταν σε Βουλγαρικά Στρατόπεδα Συγκέντρωσης εκτελώντας καταναγκαστικά έργα στο εσωτερικό της Βουλγαρίας την περίοδο 1917-1918.