Ένωση Κρήτης - Ελλάδας.

Μετά την Παραίτηση της Προσωρινής Κυβέρνησης, τον Μάρτιο 1910 έγιναν Εκλογές, όπου Νικητής, αναδείχθηκε ο Βενιζέλος, ο οποίος σχημάτισε Κυβέρνηση στις 17 Μαΐου, ενώ όλα τα Ξένα Στρατεύματα έφυγαν από την Κρήτη.

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος όμως, ο οποίος έλεγχε τα πράγματα στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση στο Γουδί (Αύγουστος 1909, ακολουθεί ανάρτηση), ζήτησε από τον Βενιζέλο να αναλάβει την Πρωθυπουργία της Ελλάδας (Σεπτέμβριος 1910) κάτι που στεναχώρησε τους περισσότερους Κρήτες.

Ο Βενιζέλος, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, γνώριζε ότι δεν ήταν ο κατάλληλος καιρός για Ένωση, έτσι αρνήθηκε πάμπολλες φορές την Ένωση, διώχνοντας μάλιστα από το Γραφείο του, τους Συμπατριώτες του.

Αυτό, οδήγησε σε Αναταραχή στην Κρήτη, η οποία κατέληξε σε Επαναστατική Συνέλευση στις 3 Ιανουαρίου 1912.

Ενώ η Κατάσταση ήταν έκρυθμη, τον Οκτώβριο κηρύχθηκε ο Α Βαλκανικός Πόλεμος, κάτι το οποίο "έλυσε" τα χέρια του Βενιζέλου.

Έτσι, τον Οκτώβριο του 1912 επετράπη η Είσοδος Κρητών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ο Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος, ανέγνωσε Ψήφισμα με το οποίο "η Ελλάς αποδέχεται όπως του λοιπού ενυπάρχη κοινόν Κοινοβούλιον διά το Ελεύθερον Βασίλειον και διά την Νήσον Κρήτη". Συνάμα, στις 12 Οκτωβρίου 1912, ο Βενιζέλος, έστειλε ως Υπατο Αρμοστή στην Κρήτη τον φίλο του, π.Πρωθυπουργό (και Έντιμο Πατριώτη) Στέφανο Δραγούμη, όμως για να μην προκαλέσει Διεθνείς Αντιδράσεις, δεν προχώρησε σε Επίσημη Ένωση.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1913, υποστάλληκαν οι Σημαίες που θύμιζαν τους Οθωμανούς ή τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Με το Άρθρο 4 της Συνθήκης του Λονδίνου, στις 30 Μαΐου 1913, ο Σουλτάνος, παραιτήθηκε από τα Δικαιώματα του στην Κρήτη, την οποία παραχώρησε επίσημα στην Ελλάδα στις 14 Νοεμβρίου 1913.

Έτσι, την 1η Δεκεμβρίου 1913, με την παρουσία του Βασιλιά Κωνσταντίνου και του Πρωθυπουργού Βενιζέλου, η Κρήτη, ενώθηκε επίσημα με την Μητέρα Ελλάδα!