Απαγχονισμός Πατριάρχη Γρηγορίου.

Η αντιμετώπιση της Επανάστασης έγινε στο πλαίσιο του Ισλαμικού νόμου, της Σαρίας. 

Για τους Οθωμανούς, η Επανάσταση ήταν "Κακόπιστη Αποστασία”.

Οι Επαναστάτες είχαν παραβιάσει τη συμφωνία με τους Οθωμανούς, χάνοντας έτσι τη θέση τους ως ζιμμήδες, προστατευόμενοι, μη μουσουλμάνοι, και μεταβάλλονταν σε Χαρμπίς, εχθρούς σε εμπόλεμη κατάσταση.

Η Νομιμότητα των Μέτρων καταστολής "βγήκε" σε Φετφά (Ιεροδικαστική γνωμοδότηση). Εκεί αναφέρεται ότι επιτρέπεται σφαγή των Χριστιανών, απαγωγή των Γυναικών, εξισλαμισμός των Παιδιών και αρπαγή περιουσιών.

Σε μέρη όπου δεν εκδηλωνόταν Επανάσταση, οι Ρωμιοί δεν καταδιώκονταν αν οι πρόκριτοι με υποθήκη της προσωπικής τους περιουσίας εγγυώνταν για την υποταγή.

Η είδηση της Επανάστασης, έφτασε στον Βρετανό Λόρδο Strangford στην Κωνσταντινούπολη, 2 Απριλίου, σταλμένη από τον Βρετανό πρόξενο Πάτρας.

Αυτός ενημέρωσε την Πύλη. Τότε ο Μέγας Βεζίρης κάλεσε τον Πατριάρχη κατηγορώντας τον ότι γνώριζε για την εξέγερση και συνεργαζόταν με τον Π. Μαυρομιχάλη (ένεκα του Ελληνομουσείου όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση).

Ο Σουλτάνος ζήτησε "φετφά" από τον Σεΐχ-ουλ-Ισλάμ ανακοινώνοντας Ιερό Πόλεμο εναντίον των Ελλήνων. Αυτός το αρνήθηκε και εκτελέστηκε.

Ο Σουλτάνος Μαχμούντ απαίτησε τον αφορισμό των Επαναστατών.

Ο Πατριάρχης προέτρεψε τους Έλληνες να φύγουν από την Πόλη, λέγοντας: "Πιστεύω ότι το τέλος μου πλησιάζει αλλά πρέπει να παραμείνω στη θέση μου για να πεθάνω. Αν μείνω, οι Τούρκοι δεν θα βρουν πρόσχημα για να σφαγιάσουν τους Χριστιανούς της Πρωτεύουσας".

Ο Αφορισμός εμφανίστηκε την Κυριακή των Βαΐων 3 Απριλίου στις Εκκλησίες της Πόλης.

Αυτό όμως δεν έπεισε τον Σουλτάνο για την νομιμοφροσύνη των Ελλήνων.

Ετσι στις 10 Απριλίου (Πάσχα), μετά την Θεία Λειτουργία, ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε απαγχονίστηκε στην Πύλη του Πατριαρχείου, τον περιέφεραν στην Πόλη και έριξαν το σώμα του στον Βόσπορο.