Η Μάχη της Δοϊράνης

Μετά την Νίκη στο Σκρά, κρίθηκε απαραίτητη η κατάληψη των Βουλγαρικών Θέσεων στην Δοϊράνη.

Οι Αγγλογάλλοι, είχαν επιτεθεί το 1916 και το 1917, αλλά απέτυχαν παταγωδώς με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς.

Οι Βούλγαροι, είχαν Ισχυρά Οχυρά και Πυροβολικό στην Κορυφή των Λόφων.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1918, οι Βρετανοί, εξαπέλυσαν επίθεση, αλλά απέτυχαν.

Η Μεραρχία Σερρών όμως τα κατάφερε και κατέλαβε την 1η Γραμμή Χαρακωμάτων.

Προχώρησαν προς την 2η Γραμμή, αλλά το Βαρύ Πυροβολικό και η λυσσαλέα Βουλγαρική Αντεπίθεση, τους πήρε τις Θέσεις.

Υπήρξαν πολλές άλλες Επιθέσεις από Βρετανούς, που κατέληξαν σε Αποτυχία με βαριές απώλειες.

Στις 19 Σεπτεμβρίου, υπήρξαν και πάλι αμέτρητες λυσσαλέες επιθέσεις που κατέληξαν σε αποτυχία με βαρύτατες απώλειες.

Σημαντικό πρόβλημα, ήταν η Έλλειψη Επικοινωνίας και η καθυστερημένη μεταφορά του Βρετανικού Πυροβολικού προς υποστήριξη μας.

Οι Έλληνες, το Μεσημέρι, επιτέθηκαν από τα Πλάγια, και στις 5, κατάφεραν να καταλάβουν ένα Βουλγαρικό Φυλάκιο.

Τότε, οι Έλληνες διέσχισαν την Πεδιάδα και επιτέθηκαν στις Βουλγαρικές Θέσεις στους Λόφους.

Οι Βούλγαροι, έστρεψαν το Βαρύ Πυροβολικό εναντίον των Ελλήνων, ενώ οι Βρετανοί, μετέφεραν το Πυροβολικό τους πίσω μας, για κάλυψη.

Το Βρετανικό Πυροβολικό υποχώρησε, αφήνοντας τους Έλληνες εκτεθειμένους, και έτσι υποχώρησαν και αυτοί.

Οι Απώλειες Ελλήνων και Βρετανών, ήταν 7.819 Νεκροί ενώ των Βουλγάρων ήταν 2.726 Νεκροί.

Η Επίθεση απέτυχε, εξαιτίας της διαρκούς υποχώρησης των Βρετανών και της έλλειψης Επικοινωνίας.

Μετά τη Μάχη, οι Βρετανοί κατάλαβαν πως οι Βουλγαρικές Οχυρώσεις ήταν άδειες.

Αυτό έγινε, καθώς οι Σερβογάλλοι, είχαν νικήσει στη Μάχη του Ντόμπρο Πόλε και κατευθύνονταν προς τη Δοϊράνη.

Έτσι, ο Γερμανός Διοικητής, διέταξε Υποχώρηση, ώστε να μην περικυκλωθούν οι Βούλγαροι.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1918, όσοι Βούλγαροι ήταν στην Μακεδονία, παραδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη.