Προώθηση του Στρατού μας προς την Ενδοχώρα

 Οκτώβριο του 1920, ο Ελληνικός Στρατός, προχώρησε μετά από σχετικό του αίτημα για την αντιμετώπιση των Τσετών και των Συμμοριών του Κεμάλ, στην κεντρική Μικρά Ασία.

Οι Δυτικοί, διστακτικά, στήριξαν.

Την ίδια στιγμή όμως, τα νέα από τα Ανατολικά, δεν ήταν θετικά, καθώς ο Τουρκικός Στρατός, νίκησε τους Αρμένιους και οι Σοβιετικοί, τους ανάγκασαν να αποκηρύξουν τη Συνθήκη των Σεβρών.

Τότε, η νέα Φιλοβασιλική Κυβέρνηση μας, διενέργησε Δημοψήφισμα και τελικά, επέστρεψε ο "Μισητός" Βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Έτσι, η Ιταλία και ιδίως η Γαλλία, για την οποία ο Κωνσταντίνος ήταν "κόκκινο πανί", βρήκαν το πρόσχημα που αναζητούσαν για να απαγκιστρωθούν από την μεταπολεμική συμμαχική αλλελεγγύη.

Συνάμα δε, ξεκίνησαν μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, για να αποκτήσουν σημαντικά κέρδη, θέτοντας ως αντάλλαγμα την υποστήριξη τους.

Κορυφαίος δε όρος, ήταν η "ατυχής" εγκατάλειψη όλου του Πολεμικού Υλικού, υπέρ του Τουρκικού Στρατού.

Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία μάλιστα, πέρασαν στην Αντεπίθεση κατά της Ελλάδος και πάγωσαν όλα τα δάνεια τους, προς εμάς.

Οι Βασιλόφρονες όμως, βλέποντας ότι ο Κεμάλ, αποτελούσε πρόβλημα για την Ελλάδα, ενέτειναν την Εκστρατεία, ώστε να αντιμετωπιστούν, μια και καλή.

Έτσι, οι Ελληνικές Μονάδες, 27 – 28 Δεκεμβρίου, είχαν απωθήσει τις Τουρκικές Μονάδες και τις έτρεψαν σε φυγή προς το Εσκί Σεχίρ.

Ωστόσο, το γεγονός ότι οι Ελληνικές Μονάδες καταδίωξαν τους υποχωρούντες Τούρκους μόνο έως την περιοχή Ινονού, και εν συνεχεία, επέστρεψαν στο Καράκιοϊ, επέτρεψε στους Τούρκους να το παρουσιάσουν ως Ήττα μας.

Θα παρουσιάσω αναλυτικά τις Μάχες, σε επόμενες αναρτήσεις.