Προετοιμασία της Εκστρατείας μας προς Άγκυρα

 Μετά την επιτυχία της Ελλάδος υπό του Βασιλέως μας, οι Τούρκοι, έχασαν την Κιουτάχεια, το Εσκί Σεχίρ και το Αφιόν Καραχισάρ, με την συνδετική γραμμή τους.

Ο Ισμέτ Ινονού όμως, για να προλάβει ο Στρατός του να υποχωρήσει, έκανε έξυπνες αντεπιθέσεις, ώστε να αποφύγει περικύκλωση από τον Ελληνικό Στρατό.

Έτσι, ο στρατηγικός μας στόχος, που ήταν η διάλυση τους, απέτυχε.

Όμως, είχαμε καταλάβει τις κρίσιμες σιδηροδρομικές γραμμές.

Οι Τούρκοι, οχυρώθηκαν ανατολικά του Ποταμού Σαγγάριου, την καλύτερη θέση για άμυνα, την οποία οργάνωσαν καλά, αλλά εσπευσμένα.

Ο Στόχος της Ελλάδος πλέον, ήταν διττός:

Α) Να κατατροπώσουμε τους Τούρκους και να τους καταδιώξουμε μέχρι να διαλυθούν εξ ολοκλήρου (αφού σχεδόν όλες οι δυνάμεις τους, βρισκόταν εκεί)

Β) Να καταλάβουμε την Άγκυρα που ήταν κεντρικός σταθμός ανεφοδιασμού των Τούρκων και Πρωτεύουσα τους.

Το Σχέδιο μας, ήταν απολύτως σωστό, σε θέμα νοοτροπίας, καθώς αν παίρναμε την Άγκυρα, νέο κέντρο ανεφοδιασμού, θα γινόταν η Σεβάστεια (τόσο μακριά, που φανταστείτε, είναι Νοτιοανατολικά του Πόντου)

Όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση όμως, 31.000 Τούρκοι λιποτάκτησαν, χαρακτηριστικό γεγονός του υπερβολικά πεσμένου ηθικού τους.

Έτσι, ο Μουσταφά Κεμάλ που μέχρι τότε είχε περιοριστεί στο διπλωματικό και πολιτικό ρόλο, αποφάσισε να αναλάβει και στρατιωτικές ευθύνες.

Έτσι, αφότου έδιωξε τους επιτελείς, ίδρυσε τη θέση του Αρχιστράτηγου, του απόλυτου κυρίαρχου στο Τουρκικό Στράτευμα.

Ανέλαβε λοιπόν, τη θέση αυτή για να ανέβει το Ηθικό του Στρατεύματος και για να αποκατασταθεί ο σεβασμός στην Ιεραρχία που είχε χαθεί.

Έτσι, ανέλαβε τον σχεδιασμό της Τουρκικής Αμύνης στο Σαγγάριο Ποταμό, αφότου πρώτα διέταξε Γενική Επιστράτευση.

Οι Έλληνες συγκέντρωσαν 123.000 Στρατό, ενώ οι Τούρκοι 105.000 Στρατό.

Έτσι, όλα ήταν έτοιμα για μια Τιτάνια Σύγκρουση στον Ποταμό Σαγγάριο.