Η Μάχη του Δεμιρτζή

 Ενώ ο Στρατός μας, είχε επεκταθεί προς Προύσα η περιοχή του Δεμιρτζή, παρέμενε Τουρκική.

Έτσι, τέλη Ιουνίου 1919, αποφασίστηκε η εκκαθάριση της.

Πράγματι, δεν ήταν δύσκολη υπόθεση και μέχρι τις 15 Ιουλίου, είχαμε επικρατήσει.

Όμως οι Τούρκοι, έφεραν 2.400 Τούρκους και μας ανάγκασαν σε υποχώρηση.

Οι Απώλειες μας, ήταν 47 Νεκροί, 93 Τραυματίες και 37 Εξαφανισθέντες.

Το Σύνταγμα Κρητών όμως, αποφάσισε να ανακαταλάβει την περιοχή.

Έτσι, 1.500 Έλληνες, 22 Ιουλίου 1919, κατατρόπωσαν τους υπεράριθμους Τούρκους.

Σε παρένθεση αναφέρω, ότι ο Συνταγματάρχης Οθωναίος, ήταν κατά της επιθέσεως, αλλά όταν οι ανώτεροι αποφάσισαν επίθεση, όχι μόνο δεν λιγοψύχησε, αλλά τραυματίστηκε ηρωικά.

Ενώ όμως στην πόλη, οι Τούρκοι, προέβαλαν αντίσταση, το 2 Τάγμα, έκανε παραπλανητική επίθεση στα Νότια, ώστε να φανεί ότι πάνε να τους περικυκλώσουν.

Πράγματι, ο Στρατός μας νίκησε.

Το Γενικό Στρατηγείο, διέταξε εκκαθάριση της περιοχής μέχρι το Ουσάκ.

Το Α Σώμα Στρατού, παρεξήγησε τη διαταγή νομίζοντας ότι πρέπει να τους απελευθερώσει.

Η ασάφεια είχε σαν αποτέλεσμα την εξάντληση των Στρατιωτών, που περιφέρονταν χωρίς λόγο.

Όταν στις 28 Ιουλίου το Στρατηγείο διέταξε κατάληψη της Σιμάβ, ο Διοικητής Γαργαλίδης, βλέποντας εξαντλημένους τους άνδρες, έβρισκε προσχήματα για να το αποφύγει.

Η 1η Μεραρχία το αντιλήφθηκε αυτό και αποφάσισε να επιτεθεί μόνη στα Υψώματα της Σιμάβ, εναντίον 1.000 Τούρκων και πράγματι, νίκησαν.

Τα Υψώματα όμως τα εγκαταλείψαμε, καθώς δεν υπήρχε τρόπος ανεφοδιασμού.

Στις 7 Αυγούστου, οι Τούρκοι, με ισχυρότερες δυνάμεις, επιτέθηκαν πάλι στο Δεμιρτζή.

Η Μάχη ήταν άνιση, αλλά οι Έλληνες, με εφ'όπλου λόγχη, τσάκιζαν τους Τούρκους επί 2 ημέρες.

Μετά τη νέα συντριβή και τις βαριές απώλειες (150 Νεκροί) οι Τούρκοι υποχώρησαν.

Η Μάχη αυτή ήταν σημαντική όχι εξαιτίας της Νίκης μας, αλλά γιατί φάνηκε, πόσο μεγάλη ήταν η ασυνεννοησία του Ελληνικού Στρατοπέδου.