Η Τιτάνια και Ηρωική Μάχη της Μπερεζόφκας και η Γαλλική Προδοσία.

 Οι Γάλλοι, είχαν στείλει στην Μπερεζόφκα, και γενικότερα, στο Ουκρανικό Μέτωπο, πολλές Μονάδες.

Θεωρητικά.

Εννοώ δηλαδή, ότι ναι μεν, η Γαλλία, είχε στείλει πολλές Μονάδες, αλλά αυτές ουσιαστικά, δεν υπήρχαν.

Το Αντιπολεμικό Κλίμα στη Γαλλία και η παρακμή της Κυβέρνησης Κλεμανσώ, οδήγησε σε αποστράτευση πάμπολλων Γάλλων Στρατιωτών.

Έτσι, μόνο η Ελλάδα, διέθετε σοβαρές Δυνάμεις (23.500)

Ελλείψει Δυνάμεων, οι Προφυλακές που στήθηκαν (κυρίως Ελληνικές), ήταν διακοσμητικές, καθώς τοποθετήθηκαν σε κάποιους οχυρωμένους συρμούς.

Οι Μπολσεβίκοι όμως με το Ιππικό τους, μπορούσαν να παρακάμψουν τις Προφυλακές, και να συνεχίσουν στον στόχο τους.

Συνάμα δε, δεν μπορούσαν να αλληλοϋποστηριχθούν οι Σταθμοί, καθώς βρίσκονταν μακριά μεταξύ τους.

Οι Μπολσεβίκοι συνάμα, συγκέντρωσαν στην περιοχή, 210.000 Στρατιώτες.

Οι Σύμμαχοι ήμασταν 1.900 (Έλληνες κυρίως)

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η Θερμοκρασία, έπεσε στους - 28 Βαθμούς, κάτι πρωτοφανές για τους Έλληνες.

Οι Παρατηρητές, μια Νύχτα στα τέλη Φεβρουαρίου, εντόπισαν έναν εχθρικό συρμό να πλησιάζει με ταχύτητα την Μπερεζόφκα.

Η Ελλάδα, άνοιξε πυρ, όμως φάνηκε, ότι το Υδροφόρο Τρένο, ήταν άδειο, και το άφησαν ελεύθερο οι Μπολσεβίκοι να κυλήσει, για να δουν αν το Δίκτυο, είναι λειτουργικό.

Τότε φάνηκε η Πρώτη Προδοσία των Γάλλων.

Οι Γάλλοι, ανέθεσαν σε εμάς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό, ενώ διαβεβαίωσαν πρώτα τον Διοικητή Ρόκα, ότι διέλυσαν το Σιδηροδρομικό Δίκτυο.

Κάτι που όπως φάνηκε, δεν έγινε, γιατί οι Γάλλοι, φοβήθηκαν και έφυγαν.

Οι Μπολσεβίκοι, 4 Μαρτίου, διαλύθηκαν από τους Έλληνες, αλλά εξαπέλυσαν την Πραγματική Επίθεση στις 5 Μαρτίου.

Διοικητής, ήταν ο Γάλλος Ζιαί, ο οποίος ήταν τραγικότατος.

Εκκένωσε άνευ λόγου τους Συρμούς, που ο Στρατός μας, είχε Πυρομαχικά.

Συνάμα, ζήτησε να αντικατασταθούν Γαλλικές Δυνάμεις από Ελληνικές, ενώ η Μάχη, είχε ξεκινήσει!

Επιπλέον, ο Ζιαί, μετέφερε Εφέδρους και Άρματα, στα Δεξιά, παρά την αντίρρηση του Ρόκα.

Ο Ρόκας, επιβεβαιώθηκε, πως οι Μπολσεβίκοι, θα έκαναν επίθεση από Αριστερά, ενώ τα Δεξιά, ήταν αντιπερισπασμός.

Έστω και την ύστατη στιγμή, ζήτησε ενίσχυση, αλλά ο Ζιαί, αρνήθηκε, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες, τρομοκρατήθηκαν.

Έτσι, ενώ οι Γάλλοι έμεναν άπραγοι, η αναλογία Ελλήνων - Μπολσεβίκων, ήταν 1 προς 20.

Ο Ρόκας, έστειλε μήνυμα, αλλά και πάλι ο Ζιαί, δεν απέστειλε ενισχύσεις.

Συνάμα, οι Γάλλοι, εγκατέλειψαν έναν Λόφο στα Αριστερά, αλλά οι Έλληνες, τον κατέλαβαν έγκαιρα.

Στις 17:00 όμως, Δεκάδες Χιλιάδες Μπολσεβίκοι, ξεχύθηκαν εναντίον 200 Ελλήνων, στα Άκρα Αριστερά.

Οι Έλληνες, πολέμησαν Ηρωικά με Χειροβομβίδες, Όπλα, Ξιφολόγχες, ακόμα και με Γυμνά Χέρια, αλλά έπεσαν Μαχόμενοι.

Ενώ το Αριστερό Πλευρό χάθηκε, οι Μάχες μεταφέρθηκαν στο Σιδηροδρομικό Σταθμό.

Εκεί, ενώ οι Γάλλοι, έφυγαν κακήν κακώς, η Διμοιρία του Κουρκούτη, θαυματούργησε με την Ελληνική Λόγχη, με μάχη εκ του συστάδην!

Η Ήττα όμως στο Αριστερό Πλευρό, άφησε ακάλυπτα τα Τάγματα.

Χαρακτηριστικό είναι, ότι ο Διοικητής του 10/1 Λόχου, Γ.Κατσούλης, προσπάθησε μόνος του, να ανακόψει την επίθεση και έπεσε Ηρωικά, ανάμεσα στους Στρατιώτες του.

Οι Μονάδες αυτές, παρόλο που ήταν περικυκλωμένες, κατάφεραν να απελευθερωθούν υποδειγματικά, και να πάνε στον Σταθμό, για να τον υπερασπίσουν.

Όλες οι Δυνάμεις συνάμα, ηττήθηκαν και αποσύρθηκαν από την πόλη, πολεμώντας μόνο σε κομβικά σημεία.

Ο Αντισυνταγματάρχης Ζιαί, ήταν Ανύπαρκτος, βλέποντας τι έκανε.

Όπως ανέφερα στην τελευταία ανάρτηση, οι Έλληνες, μετά από μια Γενναιότατη Μάχη, ηττήθηκαν στην Μπερεζόφκα, ενώ οι Γάλλοι, φάνηκαν υπερβολικά πολύ κατώτεροι των περιπτώσεων.

Ο Αντισυνταγματάρχης Ρόκας, κατάλαβε την κρισιμότητα της κατάστασης και άρχισε να λαμβάνει μέτρα Άμυνας της Γέφυρας στα Νότια.

Λίγο πιο δίπλα, στο Χωριό και στο Λόφο (που οι Έλληνες κατέλαβαν ενώ οι Γάλλοι εγκατέλειψαν) γίνονταν μάχες επικών διαστάσεων.

Έλληνες και Μπολσεβίκοι, είχαν εμπλακεί σε μια άγρια, άνευ προηγουμένου, εκ του συστάδην συμπλοκή, με κάθε διαθέσιμο όπλο.

Υπάρχουν Μαρτυρίες, όχι μόνο για πάλη με τα Χέρια, αλλά ακόμα και για Μάχες με Νύχια και Δόντια, κυριολεκτικά.

Ωστόσο οι ελάχιστοι Έλληνες δεν μπορούσαν να αντιπαλέψουν εσαεί το τεράστιο πλήθος των Μπολσεβίκων.

Οι Θέσεις διασπάστηκαν, αλλά οι Έλληνες, κατάφεραν να υποχωρήσουν συντεταγμένα από το Χωριό και τον Λόφο.

Ο Ταγματάρχης Κωνσταντίνου με 50 Άνδρες, αποκόπηκε στο Νεκροταφείο.

Κατάφερε όμως, να διασπάσει τον κλοιό με Έφοδο με εφ'όπλου Λόγχη, και να σώσει τους Άνδρες του και 40 ακόμα Άνδρες.

Αυτοί, ήταν Μάγειρες, Γραφείς, Οδηγοί Γαϊδουριών κ.λπ, αλλα οργανώθηκαν γρήγορα και εξελίχθηκαν σε Στρατιώτες.

Γενικά όμως, διάφορες μονάδες μας ήταν αποκομμένες εντός της Μπερεζόφκας και πολεμούσαν μέχρι να τους τελειώσουν τα Πυρομαχικά.

Ουδεμία Μονάδα μας όμως, δεν παραδόθηκε, ακόμα και όταν τα Πυρομαχικά τελείωσαν.

Ο Διμοιρία του Ανθυπασπιστή Κουρκούτη, του 11/1 Λόχου, συνέχισε να πολεμάει περικυκλωμένη, μέχρι να τελειώσουν τα Πυρομαχικά.

Όταν εξαντλήθηκαν τα Πυρομαχικά, κάποιοι, έκαναν λόγο για Παράδοση.

Η Πρόταση, απορρίφθηκε ασυζητητί.

Ο Ηρωικός Ανθυπασπιστής Κουρκούτης, αποφάσισε Έξοδο με την Λόγχη, προς διάσπαση του κλοιού!

Έτσι οι Έλληνες εξόρμησαν, χωρίς Σφαίρες στις Θαλάμες των Τυφεκίων, αλλά με περισσό Θάρρος στις Αθάνατες Ελληνικές Καρδιές τους και με την Ιαχή "Αέρα", τσάκισαν τους Μπολσεβίκους!

Ποιο είναι το συγκλονιστικό;

Νίκησαν!

Μερικές δεκάδες Έλληνες, με τις Λόγχες, κατατρόπωσαν Χιλιάδες Μπολσεβίκους, και διασώθηκαν, φτάνοντας στις Ελληνικές Γραμμές!

Μόνο 14 Παλικάρια μας σκοτώθηκαν.

Αυτή την Ηρωικότατη Μάχη, ας μου επιτραπεί να την αποκαλέσω ως "Δεύτερη Έξοδο του Μεσολογγίου".

Και πάλι, η Αθάνατη Ελληνική Ψυχή, αποδείχθηκε το Ισχυρότερο Όπλο που ουδείς δύναται να το ανακόψει.

Ούτε όταν οι Εχθροί είναι Χιλιάδες με Όπλα, ενώ εμείς, Δεκάδες με Λόγχη.

Ενώ το Αριστερό Πλευρό είχε πέσει, όπως είδαμε, οι Μπολσεβίκοι, εξαπέλυσαν επίθεση στα Δεξιά.

Το Γαλλικό Πυροβολικό, οι Γάλλοι, το εγκατέλειψαν και τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας εκτεθειμένους τους Έλληνες!

Φυσικά, ο "Γενναιότητος" Διοικητής Ζιαί, που μας έκανε μαθήματα Ηρωισμού, παρόλο που ήταν Διοικητής των Δυνάμεων, μπήκε σε ένα Τρένο και εξαφανίστηκε!

Ο Αντισυνταγματάρχης Ρόκας όμως, που επέδειξε απίστευτο Ηρωισμό, ανέλαβε τη Διοίκηση.

Διέταξε τον Ταγματάρχη Μάκρη, να σπάσει τον Κλοιό του Σιδηροδρομικού Σταθμού και να απελευθερώσει τους Άνδρες του.

Συνάμα, οργάνωσε Άμυνα στην Γέφυρα στα Νότια, ώστε να γίνει τακτική υποχώρηση.

Η Μάχη ήταν Σκληρότατη, αλλά κατάφεραν να απελευθερώσουν με 250 Άνδρες τους Πειραιώτες από το Σταθμό, παλεύοντας με δεκάδες χιλιάδες Μπολσεβίκους.

Στις 20:45, όταν η Γέφυρα είχε ασφαλιστεί, οι Άνδρες είχαν απελευθερωθεί και τα Πυροβόλα των Γάλλων καταλήφθηκαν από Έλληνες, ξεκίνησε Ανασύνταξη και Τακτική Υποχώρηση.

Σχηματίστηκαν 2 Φάλαγγες.

Η Πρώτη, υπό τους Ταγματάρχες Μακρή και Βρατσάνο, θα έκανε δεκάωρη πορεία μέχρι την Σέρμπα, για να μπει σε Τρένο με κατεύθυνση την Οδησσό.

Η Δεύτερη και δυσκολότερη Φάλαγγα, την κράτησε ο ίδιος ο Γενναιότατος Αντισυνταγματάρχης Ρόκας με τον Ταγματάρχη Κωνσταντίνου.

Αυτοί θα έπρεπε να καθυστερήσουν τους Μπολσεβίκους και έπειτα, να πάνε έφιπποι στα Νότια, προς την Ραούχκαβα.

Επικό δε είναι, ότι η κάλυψη της Υποχώρησης, έγινε από Βαγόνι σε Βαγόνι (κυρίως για να αναιρέσει το αριθμητικό πλεονέκτημα των Μπολσεβίκων) με λυσσαλέα Ελληνική Μαχητικότητα.

Πολλές δυσκολίες, αντιμετώπισε η Διμοιρία Πολυβόλων του Ανθυπολοχαγού Κατράκη, ο οποίος όμως, με μια επική πορεία, διέσωσε και τους Άντρες του και τα Πολυβόλα του.

Κατάφεραν οι Έλληνες λοιπόν, να κάνουν μια Ηρωική Υποχώρηση, υπό σκληρότατη πίεση εκατονταπλάσιου εχθρού.

Και όλα αυτά, ενώ οι Γάλλοι είχαν εξαφανιστεί...